1864 PAMIĘTNIK 1865
Na terytorium Nowego Meksyku pod koniec wojny domowej...
pewien Indianin, Sierra Charriba, i jego 47 ludzi...
najeżdżali, plądrowali i grabili teren prawie trzy razy większy od Teksasu.
31 października 1864 roku...
wszyscy żołnierze 5. Kawalerii Stanów Zjednoczonych,
wysłani z Fortu Ben/in, z zadaniem zabicia Indianina,
zostali zaskoczeni i zmasakrowani na ranczu Rostesów.
Jesteśmy wdzięczni Timothy'emu Ryanowi, trębaczowi 5. Kawalerii,
który jako jedyny ocalał, za ten dziennik,
który jest jedynym zapisem tej tragedii i kampanii, która potem nastąpiła.
Puśćcie mnie! Ja chcę do mamy!
Witaj, kawalerzysto, jestem Sierra Charriba.
Kogo tym razem na mnie nasłałeś?
- Poruczniku! - Słucham?
Weźmie pan pierwszy, drugi i trzeci oddział i ubezpieczy wzgórze.
- Tak jest. - Jeśli was wezwę, macie przyjechać.
Jeśli dam sygnał do ataku, macie zaatakować.
Jeśli dam sygnał do odwrotu, macie uciekać.
- Brak sygnału - zostajecie. - Tak jest.
- 1. oddział na prawo. - Panie Potts.
2. oddział na lewo.
Majorze.
Nie znam tych terenów. Ma pan jakieś wskazówki?
Sprawdźmy teren, powoli i ostrożnie.
Na lewo. Na prawo.
1 listopada.
Dziś rano wróciłem na pole bitwy, gdzie doszło do masakry.
Major nie wierzył,
że ktokolwiek z cywilów czy żołnierzy pozostał żywy.
Jednak Samuel Potts, jego zwiadowca,
znał dobrze Apaczów i wiedział, że nie zabijają chłopców.
Biorą ich jako zakładników i wychowują na wojowników.
Czuł, że trzech chłopaków od Rostesów może wciąż żyć.
Nie miał takiej nadziei, jeśli chodzi o ich siostrę, Beth.
Miał rację.
Spojrzałem na nią i poczułem nienawiść do Riago,
naszego zwiadowcy Apacza, który nas tu przyprowadził.
Jego ciała nigdy nie odnaleziono...
i zastanawiałem się, czy zdołał uniknąć masakry, czy w niej uczestniczył.
Zachować pozycje!
- Ta chusta należała do por. Brannina. - To dla pana, majorze.
Mam nadzieję, że już nie żył, kiedy mu to zrobili.
Gdyby już nie żył, nie fatygowaliby się.
- Niech go pan odetnie, sierżancie. - Brannin był prawdziwym żołnierzem.
Wiedział, że może go to spotkać.
Jakie mam szanse na odzyskanie tych dzieciaków?
Jedną na tysiąc, jeśli...
dadzą panu dywizję i co najmniej rok czasu.
To raczej niemożliwe.
Pięć dni zajmie mi zebranie ludzi, koni i zaopatrzenia.
Piątego dnia wrócisz do Fortu Benlin i powiesz mi, gdzie jest Charriba.
Znajdę dzieciaki i jego też dostanę.
- Sam. - Słucham?
Nie daj się zabić. To byłby dla mnie spory kłopot.
Ryan!
Ponieważ wielu żołnierzy wyjechało,
pięciu więźniom Konfederacji udało się zbiec z Fortu Benlin.
Zaskoczyliśmy ich W drodze powrotnej.
Dobry wieczór, Ben.
Dobry wieczór, Amos.
Mogłeś to zrobić, zanim objąłem dowodzenie.
Dowodzenie czym, pochówkiem poległych?
- Wyprowadzić ich, poruczniku. - Wyprowadzić ich!
Kawalerzyści na prawo! Dwójkami na prawo!
Przyprowadziłem pańskich zbiegów, kapitanie.
Powiedz, jak udało im się uciec.
Ogłuszyli dwóch strażników i przeskoczyli przez mur.
Chciałbym zauważyć, Amos, że w czasie ucieczki...
131 ludzi z tego oddziału było o pół dnia marszu stąd,
albo kopiąc groby, albo gnijąc na słońcu i czekając na pochówek.
Za 10 minut wszyscy sprawni więźniowie mają być na tym placu.
Także ci w kajdanach.
Trębaczu, ogłoś zbiórkę.
Urządzą nam przyjęcie, kapitanie.
Na to wygada-
Mówię do was, złodzieje, renegaci, dezerterzy,
przedstawiciele Południa. Potrzebuje paru ochotników.
Potrzebuję ochotników do walki z Apaczami Sierry Charriby.
Potrzebuję jeźdźców. Ludzi, którzy potrafią jeździć i strzelać.
W zamian nie obiecuję niczego.
Odciski od siodła, skąpe racje żywnościowe, może nawet kulę w brzuch.
Świeże powietrze, godziwą porcję tytoniu i ćwierć dolara zapłaty.
Moją dobrą wolę.
Najlepsi zostaną uniewinnieni, kiedy wrócimy.
Nie wiem, czy was to interesuje,
ale wiem, że jeśli ktoś się zobowiąże i spróbuje zdezerterować,
zastrzelę go na miejscu.
Spośród was wybiorę jednego z doświadczeniem w dowodzeniu,
który będzie pełnił rolę porucznika.
Kapitanie Tyreen,
czy perspektywa ponownej służby swojemu krajowi...
nie jest bardziej atrakcyjna, niż noszenie kajdan w więzieniu?
To nie jest mój Kraj, majorze Dundee.
Przeklinam go i przeklinam pana,
i wolałbym raczej zawisnąć, niż panu służyć.
Kapral Veitch właśnie umarł.
Zawiśniecie!
Ty i twoi czterej przyjaciele.
Zostaniecie osądzeni za morderstwo.
Strażnik, którego ogłuszyliście, właśnie zmarł.
Jesteście winni zarzucanych wam czynów.
Orzeczeniem tego sądu, dnia 6 listopada...
o godzinie 6:00 zostaniecie zgładzeni przez powieszenie.
Wyprowadzić więźniów z wyjątkiem Benjamina Tyreena.
W prawo zwrot, naprzód marsz.
Rozprawę uważam za zamkniętą.
Usiądź.
To Już pięć lat.
Wciąż winisz mnie zamiast siebie, co?
Coś ci powiem, Ben, ani trochę nie zmądrzałeś.
Kiedy zrozumiesz, że sam pakujesz się w tarapaty?
Kto sprawił, że wydalono mnie z regimentu?
Mój głos był tylko jednym z pięciu.
Dwa głosy były za moim uniewinnieniem.
Ale to nie był twój głos. Nie mojego kapitana.
Nie mojego przyjaciela.
Nie interesował mnie wyrok sądu.
Więc co cię interesowało, Amos?
- To, że zabiłem Jankesa? - Był oficerem.
To była sprawa honoru.
Urodziłeś się na Południu, wiesz, co to znaczy.
Gdyby to on zabił mnie, a miał taką szansę,
- oskarżyłbyś go? - Oskarżyłbym.
Kłamiesz.
Głosowałeś tak, żeby zadowolić generałów w Waszyngtonie.
Głosowałeś za awansem dla Amosa Charlesa Dundee.
Zdradziłeś swój kraj, Ben. Za to też chcesz mnie winić?
Sierżancie!
Tak jest.
Nie powinienem był nawet próbować z tobą rozmawiać.
Spróbuje pan jeszcze raz, majorze.
Major wezwał złodziei, renegatów i dezerterów,
i tacy się stawili. Po czterech godzinach wybrał ledwie trzech.
Ryan, co ty tutaj robisz?
Zgłosiłem się na ochotnika. Zasłużyłem na to.
Będzie pan potrzebował trębacza.
- Stań tam. - Tak jest.
Benjamin Priam, proszę pana.
Czym Się zajmujesz?
Coś ty powiedział?
- Mów głośniej, nie słyszę cię. - Jestem złodziejem koni.
Jesteś dobrym złodziejem koni?
Najlepszym w okolicy.
Podpisz się lub postaw krzyżyk.
Potrzebuję koni i mułów, panie Priam.
Tu są pieniądze, które będziesz musiał wydać,
a to twój glejt.
- Potrzebujesz eskorty? - Nie.
On wróci, majorze.
Tak, proszę pana. Wrócę.
- Kapralu. - Tak jest.
- Wezwać porucznika Andreena. - Pełni służbę, majorze.
- Porucznika Fredericka. - W szpitalu.
- Lewisona. - To oficer dyżurny.
- Sierżanta Cable'a. - Na patrolu.
- Przyprowadź porucznika Grahama. - Tak jest.
- Pięć godzin i pięciu ludzi. - Potrzebujesz regimentu.
Nie można pokonać Charriby zbieraniną kawalerzystów.
Powinieneś już o tym wiedzieć.
Co chcesz mi powiedzieć, Frank?
No mów. Wyrzuć to z siebie.
Nie chcę powiedzieć, że ta masakra to była twoja wina.
Ale chcę ci przypomnieć, że zostałeś tu przeniesiony...
ze względów dyscyplinarnych.
I jeśli znowu zaczniesz prowadzić swoją własną wojnę, to oni cię złamią.
Nie złamią mnie, jeśli znajdę Charribę i te dzieciaki.
Czy pomyślałeś o tym, majorze,
że Apacze z pewnością będą chcieli spędzić zimę w Meksyku?
Obecnie w Meksyku znajduje się 30000 francuskich żołnierzy.
Tak, pomyślałem o tym.
Frank, jestem zawodowym żołnierzem, nie strażnikiem więziennym.
To jest coś, co trzeba zrobić, i ja tego dokonam...
teraz!
Czy ściga pan Apaczów, majorze, czy goni za awansem?
Bez względu na moje powody, Frank,
powinieneś uklęknąć i modlić się, żebym cię nie zabrał ze sobą.
Pewnie ogołoci pan ten garnizon.
Zabiorę tylko dziesięciu ludzi. Samych ochotników.
Moją siłą uderzeniową będą więźniowie.
Nie radziłbym zaciągać więźniów Konfederacji,
mimo że się zgłaszają.
Podczas mojej nieobecności obejmiesz dowództwo.
Odłożysz wszystkie inne obowiązki.
Jak widzisz,
dołączyłem do rozkazów oświadczenie,
że biorę na siebie pełną odpowiedzialność...
za to wszystko.
Proszę. Czy to wystarczy?
Nie, majorze.
Moim obowiązkiem jest powiadomić generała Carltona...
o pańskiej nieodpowiedzialnej i ryzykownej decyzji.
- Zrób to. - Mogą cię za to rozstrzelać, Amos.
Mój pluton egzekucyjny będzie musiał stanąć w szeregu.
To wszystko, kapitanie.
Kapralu Tinney!
Słucham?
Gdzie, u diabła, jest porucznik Graham?
Kontynuujcie.
- Major czeka na pana. - Dziękuję, kapralu.
- Do usług! - Porucznik Graham.
- Nie wyglądają za dobrze? - Nie, majorze.
Może cygaro?
Tak, proszę. Dziękuję panu.
- Kawy? - Tak, proszę. Dziękuję panu.
Dlaczego przydzielili pana do kawalerii, poruczniku?
- Słucham? - Dlaczego przydzielili pana do kawalerii?
Jest pan zaopatrzeniowcem, prawda?
Nie, majorze. Jestem artylerzystą.
- Artylerzystą? - Tak jest.
Jak powiedział Napoleon: "Tylko grom jest lepszy od moździerza".
- Napoleon? - Tak jest.
Nada się pan, poruczniku. Będzie pan musiał.
Potrzebuję karabinów i amunicji.
Wszystko jest tutaj spisane: liczba naboi, rodzaj broni.
Zdobądź je.
Bezzwłocznie.
Tak jest!
Poruczniku.
- Słucham? - Dokąd pan idzie?
Zapytałem: "Dokąd pan idzie?"
Zdobyć...
te karabiny?
Jak i gdzie zamierza pan je zdobyć?
Dowiedziałem się, że pociąg z zaopatrzeniem ze składu w Denver,
przeznaczony dla 2. Kolumny Kalifornii...
stacjonującej w Santa Fe,
będzie jutro przekraczał rzekę Sand River...
50 kilometrów stąd.
Mógłbyś wykorzystać okazję.
Udowodnić, że możesz być przydatny.
Tak jest.
4 listopada.
Por. Graham nie miał oficjalnych rozkazów, ale to go nie powstrzymało.
Był bardzo przekonujący, mając u boku sierżanta Gomeza i oddział C.
Zdobył to, czego potrzebował major.
Wróciliśmy z 48 nowymi karabinami, 5000 sztuk amunicji...
i małą haubicą dla porucznika, żeby miał się czym bawić.
Widzę, że wrócił pan do artylerii, poruczniku.
Tak jest.
Ponad stu cywilów zgłosiło się na ochotnika...
i spośród nich major wybrał sześciu, którzy i tak ledwo się nadawali.
Kiedy czekaliśmy na konie, więźniowie, których potrzebowaliśmy,
obserwowali, jak budowano szubienice.
szubienice, na których major miał powiesić sierżanta Chiiiuma, braci Hadley,
Jimmy'ego Lee i ich kapitana.
Kapitanie.
- Myśli pan, że blefuje? - Pewnie, że blefuje.
On potrzebuje nas bardziej niż my jego.
Kapitanie, to co tam budują, to nie estrada.
Chcemy, żeby pan wiedział, że cokolwiek pan postanowi,
wszyscy jesteśmy z panem.
Ponieważ nie było chętnych konfederatów, major zmuszony był przyjąć kowbojów,
włóczęgów i pijaków.
Szuka pan pogromców Indian, poganiaczy mułów i amatorów whisky?
Właśnie pan jednego znalazł.
Co ja mam z tobą zrobić?
To największy pijak i najlepszy poganiacz mułów w okolicy.
- Jak się nazywasz? - Wiley.
Wiley, postaw krzyżyk.
- Dostanę whisky? - Tyle, ile zdołasz wypić.
Jeśli zarobisz na to.
Sierżancie, do celi z nim, aż wytrzeźwieje.
- Chodź, Wiley. - Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
- Ilu mamy, Ryan? - Dwunastu, majorze.
- Nazwisko? - Dalhstrom.
Podróżujących w słusznej sprawie trzeba wspierać słowem bożym.
Z całym szacunkiem, Bóg nie ma z tym nic: wspólnego.
Zamierzam ukarać złoczyńców, a nie nawracać niewiernych.
17 lat temu udzieliłem ślubu Johnowi i Mary Rostes.
Ci, którzy zgładzili moje stado, zostaną przeze mnie zgładzeni.
Wielebny ojcze.
5 listopada.
Więźniowie są rozdrażnieni i niespokojni, czekając na jutro,
kiedy to zbuntowany kapitan i jego czterej kompani zostaną powieszeni.
Obawiamy się konsekwencji.
Majorowi bardzo zależy na kapitanie i jego ludziach,
ale jest uparty-
Myślę, że ich powiesi, jeśli się nie zgłoszą.
Chciałbym się zgłosić na ochotnika. Ja i sześciu ludzi.
Nie prosiłem o ochotników z oddziału.
- Sami o to prosimy, majorze. - Dlaczego?
Żeby walczyć.
Byliśmy strażnikami i czyściliśmy stajnie przez prawie dwa lata.
Jutro rano poprosicie oficera dyżurnego, żeby do mnie przyszedł.
Ty i twoich sześciu ludzi.
Dziękuję, majorze.
Wyrazy uznania od kapitana rebelii, Bena Tyreena.
Chce z panem rozmawiać.
Chce rozmawiać?
Tak jest.
Mówi, że się zgłosi razem ze swoimi ludźmi...
za podwójne racje dla każdego z nich plus pisemną gwarancję generała Carltona,
że wszyscy żołnierze z Południa, którzy panu służą,
zostaną automatycznie uniewinnieni.
Majorze, jeśli wolno mi coś zasugerować...
Strażnik!
- Otwieraj. - Tak jest.
Witaj, majorze, pomyślałem, że...
Zabijasz jednego z moich żołnierzy i jeszcze masz czelność dyktować warunki?
Jesteś przeklętym zdrajcą, Ben.
Byłeś rebeliantem, zanim zobaczyłeś Południe.
A teraz jesteś mordercą.
Jutro rano cię powieszę i będę miał z tobą spokój.
Klawisz.
Sierżancie!
Ilu ludzi pan potrzebuje?
Dwudziestu. Dobrych ludzi.
Tylko do momentu, kiedy ten Apacz zostanie złapany lub zabity.
Zgoda.
Więc ma pan moje słowo, majorze. Będziemy służyć.
Ale po wszystkim jedziemy do domu.
Jeśli żądam za dużo,
to niech nas pan lepiej teraz powiesi.
Mógłbym powiesić ciebie i tego Indianina na jednym drzewie.
Zrobisz wszystko, żeby mnie powiesić, Amos.
Sierżancie, to nowy porucznik pod rozkazami moimi i porucznika Grahama.
Będzie pan mu posłuszny?
Tylko do momentu, kiedy Apacz zostanie złapany lub zabity.
Baczność!
Poruczniku Graham, niech pan zostawi ten cholerny dzwon!
Priam, to jest stado wyliniałych, wychudzonych,
schorowanych szkap. Co z ciebie za koniokrad?
Samuel Potts!
Ci twoi Indianie są trochę nieśmiali, Samuelu.
- Nie są pewni, czy są mile widziani, Amos. - Chodź tu na górę. Postawię ci drinka.
Ryan!
Dziś wrócił pan Potts. Razem z nim był Riago.
Gdyby żył porucznik Brannin, powiesiłby tych Apaczów...
i ja bym mu pomógł.
Tak, ale gdzie w Meksyku?
Co z dziećmi?
Są nieco wychudzone, ale mają się lepiej, niż byś się spodziewał.
Samodzielnie wytwarzają strzały.
Ten, który z tobą przyjechał, to Riago, prawda?
Czy dla ciebie oni wszyscy wyglądają tak samo, Amosie?
Zadałem ci pytanie, Sam.
Tak, to Raga.
Gdzie go znalazłeś?
Nie znalazłem. On znalazł mnie.
Powiedział, że po masakrze ukrył się, wierząc,
że prędzej czy później do niego dołączę.
Ja mu wierzę, Amosie.
Kim jest ten drugi?
Ma osobiste porachunki z Indianinem.
Wygląda na to, że stary Charriba nie zabrał go na ostatnią wyprawę.
Powiedział, że mu nie ufa.
Teraz on myśli tylko o tym, żeby zabić tego starca.
Mam uwierzyć w to, że ci Apacze zwrócą się przeciwko swoim rodzinom?
Będą tropić swoich ludzi?
Dlaczego nie? Inni też to robią.
Porucznik Brannin nie ufał Riago. Mam rację, Ryan?
Tak jest.
Obawiam się, że mam taki sam pogląd.
W takim razie dołącz do porucznika Brannina.
W takim razie jedziesz beze mnie.
Sam Potts.
Wygląda na to, że mundury Unionistów, które nam pan dał, nie pasują, majorze.
Na to wygada-
Ostatni dzień spędziliśmy na zapoznawaniu się z towarzyszami broni.
Uczyliśmy się, jak pewnie i stanowczo poskromić stado zwierząt.
Poznawaliśmy też charaktery naszych oficerów.
Oddział, formować szyk!
Piechota, uformować kolumnę dwójkową po mojej prawej.
Kawaleria, ustawić się przede mną.
Utworzyć kolumnę dwójkową po prawej. Tu jest linia.
Zabierzcie stamtąd tego osła!
Ustawić się w linii z artylerią, 20 długości przede mną!
Podwójna kolumna po mojej prawej!
Ustawić się!
Jeśli powtórzę jeszcze raz, czeka was sąd wojskowy.
Może wsiądzie pan na konia, poruczniku Graham?
Nie idzie panu za bardzo bez konia.
Na koń!
Jest 7 listopada. Wszyscy są gotowi, sami ochotnicy.
Cywile, przestępcy, Południowcy i Murzyni.
Panowie, daliśmy nasze słowo majorowi...
i będziemy mu służyć, dopóki tego nie odwołam.
Do tego czasu...
on będzie waszym dowódcą, a wy jego żołnierzami.
Jakikolwiek brak szacunku do niego będzie dla mnie osobistą urazą.
Nie ma obawy, wujku Benie, kiedy przyjdzie czas,
zgarbujemy temu napuszonemu Jankesowi skórę.
Nie jestem twoim wujkiem, ty ciemniaku.
Jeszcze jedno słowo, a zakończysz tę wyprawę w więzieniu.
Baczność!
Powodzenia, Frank. Pozdrów ode mnie generała.
Sam go pozdrowisz za tydzień, Amosie.
Jeśli nie, powodzenia.
Obowiązują was tylko trzy komendy.
Jeśli was wezwę, macie przyjechać. Jeśli dam sygnał do ataku, macie atakować.
Jeśli dam sygnał do odwrotu, macie uciekać ile sił.
Ruszamy, poruczniku.
- Kolumny na prawo! - Kolumny na prawo!
- W lewo zwrot! - W lewo zwrot!
- Daj sygnał, synu. - Tak jest.
18 listopada. Jesteśmy w Teksasie i zbliżamy się do Meksyku.
Major nie wydaje się być zaskoczony...
obecnością patroli Konfederatów 2 Fortu Davis.
- Żadnych ognisk dzisiaj, sierżancie. - Tak jest.
Szeregowy Hadley, nie należycie do mojej załogi.
Znowu zimna kawa.
Do granicy zostało 80 km, a do Fortu Davis około 140.
Zastanawiam się, czy nam się uda.
Co się uda, sierżancie?
Wrócić tam, skąd wyruszyliśmy, kapitanie.
Uda nam się. To tylko kwestia czasu.
Świtało już i wyruszaliśmy nad Rio Grande, kiedy wrócił Riago.
Wciąż mu nie ufam.
- Kolumny na prawo! - Majorze.
Twierdzi, że poczuł odór wielu białych ludzi.
Myślę, że czekają na nas nad rzeką, Amosie.
- Lepiej bądźmy bardzo ostrożni. - Sprawdźmy, czego jesteśmy warci.
Chłopcze!
Sygnał do galopu, synu. Niech ci zdrajcy dowiedzą się, że nadchodzimy.
Oddział, stać!
Panie Potts. Sierżancie Gomez. Wysłać pierwszych 12 ludzi do boju.
- Oddział z prawej, ruszać! - Poruczniku Graham, ruszajcie!
Kolumny.
To kawaleria Konfederatów, poruczniku.
Nie mamy zbyt wiele czasu.
Twoje słowo jest warte tyle, co twoje cele.
- Dlaczego go od niego nie zwolnisz? - Ben, tyje dałeś i tyje złam.
I niech cię szlag.
- Czego pan od nas chce? - Dostałem już, co chciałem, sierżancie.
Dostałem jego słowo.
- Sierżancie Chillum. - Na rozkaz.
- Ruszajcie. - W którą stronę, kapitanie?
Do Meksyku, ty cholerny idioto!
19 listopada. Jesteśmy w Meksyku...
i wydarzenia dzisiejszego dnia rozwiały wątpliwości,
że major nie walczy z Południem, tylko z Apaczami.
- Pchnięcie! - Bardzo dobrze, Aesopie.
Dziękuję.
Ale, jak powiedział Napoleon: "Tylko grom jest lepszy od moździerza".
- Dobranoc. - Dobranoc.
Odłożyć broń.
Dziękuję, Priamie.
Chłopcze, do ciebie mówię!
Zapominasz o manierach, czarnuchu.
Podejdź tutaj i zdejmij mi buty.
Poruczniku Graham.
Niech pan sprawdzi posterunki.
Słyszałeś mnie, chłopcze?
No już, chłopcze.
Ja to zrobię, synu.
Puszczaj moją nogę!
Kaznodziejo, robi pan wiele hałasu swoim kazaniem.
Nie zapomnij swojego buta, synku.
- Ty zacząłeś i ty powinieneś skończyć. - Nie, my to skończymy.
Do licha, kaznodziejo, porachujemy ci kości.
- To ja się z tobą policzę. - Siadajcie, wy południowe śmiecie.
Mówił pan do mnie, sierżancie?
Może nie jest pan tego świadom, ale prosi się pan o sąd wojenny.
Pan i pańscy towarzysze.
Żołnierze!
Aesopie, chcieliśmy pochwalić pana i pańskich ludzi...
za sposób, w jaki przeprawiliście się przez rzekę.
Dziękuję panu.
To było konieczne. Przykro mi, że to było dla ciebie tak bolesne.
Aesop to dobry żołnierz. To się więcej nie powtórzy.
To, co się tam stało, pokazuje cały sens, Ben.
Gdyby to było takie proste, Amos.
Sami potrafimy o siebie zadbać.
Nawet jeśli potraficie, to czekaliście zbyt długo.
Wy wszyscy po tamtej stronie.
:: Wy
Nie zamierzam ci dziękować za to, że dotrzymałeś słowa tam nad rzeką.
To był twój obowiązek.
Nie było to łatwe, ale szanuję cię za to.
Nie potrzebuję szacunku od kogoś, kto walczył przeciwko swoim braciom.
Zebrałem żołnierzy, żeby mogli walczyć o swój kraj.
- Ty go zdradziłeś. - Jaki kraj miałbym zdradzić?
Walczę za jedyny kraj, jaki mi pozostał, i zabijam ludzi w bezsensownej wojnie.
Ale nie ludzi, którzy byli moimi sąsiadami i przyjaciółmi.
Przyjaciółmi.
Twoim najlepszym przyjacielem był ten, który wysłał cię do West Point.
Poległ zeszłej zimy w Chickamauga.
- Wiedziałeś o tym? - Wiedziałem, Amos.
Jesteś niedoszłym kawalerzystą, irlandzkim plantatorem ziemniaków,
walczącym o dom z białymi kolumnami na swojej plantacji,
którego nigdy nie miałeś i nie będziesz miał.
A ty za kogo siebie masz, majorze Dundee?
Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego zrobili z ciebie strażnika zamiast żołnierza?
22 grudnia 1864 roku. Jesteśmy w Meksyku od pięciu tygodni...
i zupełnie straciliśmy kontakt 2 Apaczami.
Przyznaje to nawet zwiadowca Samuel Potts i to mnie cieszy.
Chciałbym pomścić tę masakrę, ale pamiętam ją zbyt dobrze i boję się.
Jak ujarzmić wiatr lub pokonać wroga, którego nigdy nie widzieliśmy?
Jest Boże Narodzenie roku Pańskiego 1864...
i wszyscy w obozie czują atmosferę spokoju i przyjaźni.
Pan Potts i Apacz Riago...
oddają się wielce uduchowionemu, braterskiemu pojedynkowi.
Walka toczy się o złoty zegarek pana Pottsa...
i strzelbę Apacza ze srebrną kolbą.
To przyjacielski pojedynek.
No dalej, wstawaj.
Tam jest, dołóż mu.
- To już chyba koniec. - Wstawaj!
Myślę, że on cię pokona, Samuelu. Wiesz dlaczego?
Ponieważ artylerzyści postawili na ciebie.
Wiesz, że porucznik Graham postawił na ciebie pięć dolarów?
Porucznik wraz z artylerzystami.
Słyszałeś, żeby artylerzysta wygrał kiedyś zakład, dziewczynę...
albo bitwę z kawalerzystą?
- Kto postawił na niego? - Ja.
- Tylko jeden, majorze. Chce rozmawiać. - Przyprowadź go.
Mówi, że jest dobrym Apaczem, pokojowo nastawionym,
i prosi, żeby do niego nie strzelać.
- To Indianin Chiricahua? - Na pewno tak.
Dlaczego taki starzec miałby walczyć u boku Charriby?
Mówi, dlaczego nie? To jest ich ziemia.
Chciałby trochę miękkiego jedzenia, ponieważ nie ma już zębów.
Dlaczego odszedł?
Charriba go wyrzucił.
Mówi, że jest za stary, żeby walczyć z kimkolwiek.
Zapytaj go, dlaczego powinienem mu wierzyć.
Co mówi?
Mówi, że obóz Charriby jest po drugiej stronie rzeki.
Zaprowadzi nas tam. Oni teraz śpią.
Czy on sądzi, że mu uwierzę?
Mamy dać się wprowadzić w zasadzkę?
Mówi, że jego serce jest szczere, majorze,
i ma ze sobą dowód.
Jaki dowód, panie Potts?
Dzieci.
Przyprowadził dzieci.
Całkiem nieźle.
Śpiewaj dalej.
Zupa gotowa.
Jest i dla ciebie, mały.
No chodź, mały, znajdź sobie miejsce do jedzenia.
- Mogę dostać dokładkę? - Siadaj tutaj.
- Nie dostaniemy dokładki? - Uważaj, nie wylej.
Wygląda na to, że te dzikusy niezbyt dobrze ich karmiły.
- Widziałeś kiedyś grubego Apacza? - Ja nie.
To jest dobre.
Zamierzasz teraz wrócić, kiedy dostałeś, co chciałeś, majorze?
Wszystko wskazuje na to, że ten starzec mówi prawdę.
Potts nie do końca mu wierzy.
Ja jeszcze mniej.
Przyszło ci do głowy, że Charriba dał nam to, po co przyszliśmy,
ponieważ zamierza nam to znów odebrać?
Pomyślałem o tym.
Niech dwóch twoich najlepszych ludzi pomoże Gomezowi odwieźć dzieci do domu.
I tak będzie nas więcej niż was, Amos.
Na pewno. A teraz zrób, co powiedziałem.
Tak jest.
Ale tylko do momentu, kiedy ten Apacz zostanie złapany lub zabity.
Sierżant Gomez wrócił w bezpieczne miejsce wraz z trzema chłopcami Rostesów,
a my ruszyliśmy dalej w poszukiwaniu Sierry Charriby.
Poruczniku, wyślijcie 12 ludzi do boju.
Pierwsza dwunastka, za mną.
- Sierżancie, niech pan ich prowadzi. - Tak jest.
Wracajcie na drugi brzeg rzeki!
Na drugi brzeg!
- Przegrupujcie się na drugim brzegu! - Hadley, przepędźcie ich.
Ruszajcie stąd, poruczniku Graham, tutaj nie ma już nikogo żywego.
Wesołych Świąt.
Robił lalkę dla swojej córki. Riago!
Skąd oni wiedzieli?
To Apacze.
Kim on jest, u diabła?
Jestem oswojonym Apaczem.
Obozowym psem.
Chrześcijańskim Indianinem.
Charriba to Apacz.
Sam, zabierz tego psa obozowego i znajdź mi Charribę.
Za to nam płacisz, Amos.
- Zranili cię, Wiley? - Nie, majorze.
Kopnął mnie jeden z tych przeklętych osłów.
Czternastu ludzi nie żyje. Trzynastu jest rannych.
Czterech bardzo ciężko.
Straciliśmy 70% zapasów, 20% amunicji...
i 60% bydła zostało zabite albo skradzione.
- Niech szlag trafi tych Konfederatów. - Co?
- Przepraszam. - Nic mu nie będzie, doktorze.
Będzie żył wiecznie i spłodzi setkę dzieci.
Ale jeśli okaże się, że masz problemy...
z powodu tej rany, na czas bitwy lepiej noś w spodniach sztabę żelaza.
Niech mu pan każe uważać, majorze, albo zastrzelę go jak psa.
Patrolowałeś ten teren z Grantem w 1847, prawda?
Tak. Tequila była wspaniała.
Jak daleko, według ciebie, jesteśmy od najbliższych zapasów i schronienia?
Jakiś tydzień marszu. Może trochę mniej.
Tu jest ładna wioska i raczej przyjazna.
Jeśli poważnie myślisz o uzupełnieniu naszych zapasów,
to jest tu w okolicy dobrze zaopatrzony garnizon.
Ale pewnie musielibyśmy się wdać w bójkę z francuskimi lansjerami.
Tego właśnie chciałbym uniknąć.
Majorze, nie możemy ścigać Apaczów.
Nie pozwolę uciec temu dzikusowi.
- Chłopcze! - Tak jest!
Przekaż innym, że ruszamyjutro rano.
I przynieś mi butelkę tej leczniczej brandy.
Nie ma już brandy poza tą, która leży na dnie rzeki.
Tym razem niech pan się powstrzyma, poruczniku.
Przygotować się do wymarszu jutro rano.
Sporo zostawiliśmy na dnie tej rzeki.
Niech Bóg ma w opiece żołnierzy, którzy polegli w walce.
Amen.
Pokonali nas, majorze.
Grzebanie poległych niczego nie zmieni.
9 stycznia 1865.
Sierżant Gomez i kawalerzyści wrócili.
Dzieciaki mają się dobrze i są bezpieczne.
To podniosło nas na duchu, ale nie na długo.
Już nie ucieka.
Czeka na nas.
Ruszamy. Siodłać konie!
10 stycznia.
Zeszłej nocy zmarło kolejnych dwóch ludzi.
Obawiam się, że wszyscy ranni zginą, jeśli nie odpoczniemy.
Zastanawiam się, czy ktokolwiek z nas wróci żywy.
Wojna i Fort Benlin wydają się tak odległe.
Wioska jest okupowana.
Mają fortyfikację, jest tam 10 do 15 ludzi.
To chyba regularne wojsko. Nie jestem pewien.
Ich garnizon znajduje się jakieś sześć godzin stąd...
i liczy około 300 lansjerów, legionistów, może trochę mniej.
Zaatakujemy wioskę o wschodzie słońca.
Z koni! Przygotować się do walki z marszu!
- Konie na tyły. - Zabierzcie konie!
- Strzał z bliska. - Ustawić lont na zero.
Załadować.
Odbezpieczona i gotowa do strzału.
- Bądźcie gotowi. - Jesteśmy gotowi.
Chłopcze, daj sygnał.
Mamy pokazać barwy?
Nie, poruczniku, nie pokażemy swoich barw.
No dobra, Sam, mów krótko i na temat.
Hej, wyłazić!
Kwatera główna
Wyrazy szacunku od majora Amosa Dundee z nieregularnej kawalerii amerykańskiej.
Macie pięć minut na oddanie broni i zapasów,
- albo was zaatakuje. - Nie ośmieliłby się.
To jest akt agresji na siły sprzymierzone,
- to pogwałcenie międzynarodowego prawa. - Chłopcze,
major nie jest prawnikiem.
Zostały wam cztery minuty.
Sierżancie, chcę rozmawiać z burmistrzem.
- To się chyba nigdy nie skończy. - Coś ty powiedziała?
Atakowali nas Apacze, miejscowi bandyci,
rabusie z Teksasu, potem wyzwolili nas Francuzi,
a teraz zjawia się kawaleria amerykańska.
Niestety przybyliście za późno. Nie mamy nic do oddania.
Żadnego jedzenia, broni, żadnych kobiet.
Po to właśnie przyszliście, prawda?
Dlatego zjawiliście się, nie pokazując waszej dumnej flagi.
Mówi pani w ich imieniu? Nie jest pani Meksykanką, prawda?
Mój mąż był lekarzem w tej wiosce.
Leczył także meksykańskich rebeliantów.
Zginął tam razem z nimi.
Ja już zapłaciłam za pobyt tutaj.
Przykro mi z tego powodu, ale przebyliśmy długą drogę.
Potrzebuję wypoczętych koni i jedzenia. Moi ludzie są głodni.
Nie są bardziej głodni niż ta wioska.
Gotowi są podzielić się wszystkim, co mają, majorze,
zwłaszcza głodem.
Może chciałby pan zobaczyć nasze dzieci w szpitalu,
których główną chorobą jest głód?
- Poruczniku Graham, ognia! - Tak jest.
Sierżancie Gomez, zarżnijcie dwa osły, rozdajcie mięso...
i wszystko, co znajdziecie w tym forcie, ludziom w wiosce...
- i tej damie. - Teresa. Teresa Maria Santiago.
- Pani wybaczy. Ryan! - Tak jest.
Poruczniku!
Mając taka piękność jak pani, ta wioska jest bardzo bogata.
Poruczniku Tyreen!
Boże chroń królową.
Weszliśmy do wioski, żeby zabrać jedzenie i konie,
ale zamiast tego, oddaliśmy swoje własne i wszyscy byli wdzięczni.
NIECH ŻYJE DUNDEE
Nasze rany zostały opatrzone przez Niemkę,
która mówiła po angielsku i była ładna, choć nieco stara.
- Proszę tu przytrzymać, dobrze? - Dziękuję pani.
Pomagała jej śliczna Meksykanka, która była miła, delikatna i młoda.
Nie martw się, synu, to nie jest blisko serca.
Zdobycze należą do zwycięzców.
Ben, wyglądasz jak prawdziwy dżentelmen.
Po zakończeniu wojny, Amos,
Tyreenowie z hrabstwa Clair będą ziemiaństwem w stanie Wirginia.
To jeszcze nie koniec.
Dziś do północy wszyscy żołnierze mają się ledwo trzymać na nogach.
Wtedy nasi więźniowie uciekną i pobiegną po pomoc.
Ale my się zorientujemy dopiero rano.
Jutro wieczorem, po całym dniu pościgu za nami,
francuska kawaleria przygotuje się do ataku na nasz zdezorganizowany oddział.
Ale zanim zrobią jakikolwiek ruch, my ograbimy ich ze wszystkiego.
Ty jesteś albo...
genialnym strategiem wojennym,
albo największym głupcem w północnym Meksyku.
Niewątpliwie.
Nie masz dosyć temperamentu, żeby być wyzwolicielem, Amos.
Nie mam?
Panowie, jeśli wolno mi coś zasugerować, to czas przyłączyć się do fiesty.
Samotność źle wpływa na ducha.
Kapitanie Tyreen. Czy on się już goli?
- Jakie to ma znaczenie? - Dla mnie żadne.
Jej tutaj nie ma.
Wielka szkoda.
Ta kobieta miała coś w sobie.
Pewnie, że miała.
Kojarzyła mi się z...
satyną-
- Miękką, białą satyną. - Majorze.
Przepraszam, majorze.
Proszę o walca.
Z przyjemnością.
- Poruczniku Graham. - Na rozkaz!
- Dlaczego nie jest pan na warcie? - Zluzowano mnie.
Chodźmy.
Majorze, moim zdaniem potrzeba więcej strażników w forcie,
ponieważ francuscy więźniowie mogą próbować uciec.
Dziękuję za pańską opinię, poruczniku.
Myślę, że powinien się pan zabawić.
Nie, majorze. To odbijany.
- Co? - Odbijany, majorze.
Czy pan za dużo wypił, poruczniku Graham?
- Można panią prosić? - Z przyjemnością, poruczniku.
Może jakiś meksykański taniec?
Chciałam się pożegnać i podziękować.
Miło było świętować swoje ocalenie.
- Zamierza pani tutaj zostać? - Nie wiem.
Poznałam swojego męża, kiedy był studentem w Wiedniu.
Moja rodzina go nie zaakceptowała.
Tak bardzo go nie lubili, że nie mam już z nimi kontaktu.
Poza tym tutaj jestem potrzebna.
W promieniu 150 kilometrów nie ma tu nikogo oprócz mnie i Lindy.
Pożegnasz się w moim imieniu z porucznikiem Tyreenem?
Z przyjemnością.
Podobał mi się sposób, w jaki poprosił mnie do tańca.
Jakbyśmy byli w sali balowej w Wiedniu.
- To było bardzo miłe. - Porucznik ma styl.
To człowiek z fantazją.
Jest zepsuty. Aleja go uratuję.
Dziękuję za życzliwość.
Czuję tylko życzliwość.
Następnym razem będę miał większą fantazję.
Hadley! Wiley! Przyprowadźcie muły.
Siodłać konie. Formować szereg. Do mnie.
Nigdzie nie ma Ryana. Graham poszedł go szukać.
- Kto poszedł szukać Grahama? - Gomez.
Sierżancie Gomez, niech pan traktuje łagodnie trębacza.
On jest chory.
Powoli, szeregowy Ryan, powoli.
Jesteśmy zaszczyceni, że zechciałeś do nas dołączyć.
Gdybyś nas tylko uprzedził, wysłalibyśmy sierżanta Gomeza,
żeby podał ci śniadanie do łóżka.
Ryan, właź na konia!
Wszyscy obecni i...
Wszyscy obecni i gotowi do wymarszu.
Widzę, poruczniku Graham. Widzę to doskonale.
Chyba możesz dać rozkaz do wymarszu?
Kolumny na lewo, w prawo zwrot.
Ostatniej nocy major pozwolił uciec francuskim więźniom.
Miał nadzieję, że pojadą do swojego garnizonu po posiłki.
Tak zrobili.
Dziś po południu wysłał sierżanta Grahama i paru ludzi jako przynętę.
Reszta z nas czekała w ukryciu.
Jefferson, ta szarfa nie ma zdobić ciebie, tylko armatę.
- Tak jest. - Wiley, przywiąż zwierzęta.
Sierżancie Chillum, czy zwiadowcy wyruszyli?
Wyruszyli. Raczej na nic się nie zdadzą.
Jeśli ci legioniści mają ruchome działo,
mogą je tu przyciągnąć, wystrzelić serię i wykończyć nas...
tymi swoimi 3-metrowymi lancami.
Nie, rozbiją obóz.
Pan wybaczy, poruczniku, ale kto tak powiedział?
Ja.
Czyż oni nie wyglądają ładnie?
Moi ludzie mogą ich pokonać bez trudu,
z jedną ręką w kieszeni.
W jaki sposób, Aesop?
Oni są miękcy, Hadley. Nigdy nie byli na południu.
Zbliżają się.
Przed zmrokiem będą jakieś osiem kilometrów od Grahama.
Co będzie, jeśli się nie zatrzymają?
Co, jeśli nie rozbiją obozu? Wciąż idą, rozetrą porucznika w proch.
Wszechmocna jest ręka boska.
15 stycznia. Minęły trzy dni, zanim Francuzi odkryli,
że ścigają jednorękiego zwiadowcę i nawróconego Apacza.
Pan Potts i Riago uznali, że jesteśmy już bezpieczni,
i postanowili zgubić ich i odnaleźć nas.
Odpoczywaliśmy i leczyliśmy rany.
Hej! Topię się!
- Chodź do nas. - Ja się już wykąpałem.
Woda jest świetna.
- Pierwsze golenie, Tim? - Tak.
- Od teraz możemy na ciebie mówić Ryan. - Tak.
Czekamy na pana Pottsa, sierżanta Gomeza...
i kapitana rebeliantów, którzy mieli wrócić ze zwiadu.
Obawiamy się, że Francuzi wzięli odwet na wiosce.
Wciąż myślę o Lindzie i modlę się o jej bezpieczeństwo.
- Co się stało? - Widzieliśmy, jak wszyscy giną.
- A ta kobieta? - Nie wiem, Amos.
Jeśli ją powiesili, to już ją odcięli.
Apacze przy tych Francuzach to niewiniątka.
Nie należy lekceważyć wartości europejskiej edukacji.
- Żadnych śladów Charriby? - Nie martw się, Amos.
On chce opóźnić wasze spotkanie.
Liczy na to, że historie o was jego ludzie będą opowiadać...
przy ogniskach przez tysiące lat.
Zdrowieliśmy, stawaliśmy się ponownie żołnierzami.
Twardymi i czujnymi, chętnymi do walki,
kiedy zdarzyło się to, czego major nie znosił najbardziej.
Majorze! Dezerter.
O. W. Hadley zdezerterował. Zeszłej nocy.
Zniknął jego koń, brakuje zapasów i amunicji.
Panie Potts, weźmie pan ze sobą Riago i wytropi go.
Chcę go tu widzieć.
To nie mój obowiązek, majorze.
Nie podpisałem umowy o to, by ścigać chłopaków tęskniących za domem.
Ja to zrobię.
W porządku, sierżancie, niech go pan znajdzie.
Pan wybaczy,
ale co oni zrobią Hadleyowi, kiedy go znajdą?
Co?
Synu, mielibyśmy szczęście, gdyby go zabił.
Ale on tego nie zrobi, zrobi to major.
Nie, panie Potts,
major tego nie zrobi.
Po dwóch dniach sierżant Gomez wrócił z O. W. Hadleyem.
Po drodze znalazł panią doktor z grupką dzieci i Lindę.
Wszyscy uciekli z wioski.
Major bezzwłocznie osądził O. W. Hadleya za dezercję.
Chłopcy, chcę tylko, żebyście wiedzieli, kogo mieliśmy za towarzysza.
Przestrzelił mnie na wylot.
I pozwoliłby mi wykrwawić się na śmierć,
gdyby nie pojawiła się ta oto kobieta i nie opatrzyła mi rany.
Teraz wiecie, że nie jestem dezerterem.
Poszedłem tylko do wioski, żeby przywitać się z małą señoritą.
Miałem zamiar wrócić. Naprawdę.
Wiecie, że zawsze trzymam się blisko swojego brata.
- Czyż to nie prawda, Arthur? - To prawda.
I nie pozwolisz im zastrzelić swojego brata za dezercję, prawda?
Nie pozwolisz im, prawda?
Sierżancie, nie chcę na niego patrzeć.
Kapitanie.
Przecież pan mnie zna.
Zdarzało się już, że uciekałem.
Ale zawsze wracałem, prawda?
Pan mnie za to zlał i było to zasłużone lanie.
Ale nigdy mnie pan nie zabił.
Nie może mnie pan przecież powiesić...
tylko za to, że miałem ochotę na kobietę?
To bardzo miła ślicznotka, kapitanie.
Jest ładna i uprzejma, i jest damą. Bez wątpienia.
A to żarcie jest dla jej krewnych.
Pamięta ją pan, kapitanie?
Tańczyłem z nią i przedstawiłem ją panu. Pamięta ją pan, prawda?
Pamiętam.
Sierżancie Chillum, czyż nie wszyscy w obozie wiedzieli,
że ta wioska została spalona, a ludzie uciekli?
Wiedziałem o tym, majorze,
ale pomyślałem, że zaczekam i może ktoś wróci.
- Poruczniku. - Tak jest.
Ile amunicji i jedzenia zginęło?
Wystarczyłoby dla trzech ludzi na tydzień.
Majorze, zapomnijmy o kodeksie.
Ludzie z tego oddziału ryzykowali życie, żeby zdobyć te zapasy.
Może to panu umknęło, ale on też ryzykował swoje życie.
Żołnierzu,
zostaniecie rozstrzelani.
Hadley!
Majorze, niech pan odda go nam. Ja się nim zajmę.
Nie pozwolę go zabić.
Sam byłeś kiedyś żołnierzem. Wiesz, co mówisz?
Mówię, że jeśli go zabijesz, będzie to dopiero początek, nie koniec.
Starzejesz się, Ben.
Kiedyś byłeś twardy jak skała, teraz kruszysz się jak stara kreda.
Poruczniku, wybierzcie pluton egzekucyjny.
- Nie wybierać Konfederatów. - Tak jest.
Powiedziałem, że będziemy służyć, to będziemy służyć!
Ale tylko do czasu, kiedy złapiemy tego Apacza.
A potem, majorze,
zabiję cię.
Zabijesz mnie, Ben?
Tak.
Tak, Amos.
Pozwoli im pan mnie zabić, kapitanie?
Nie mam innego wyjścia, synu.
Powinieneś był pamiętać, że należysz do majora, nie do mnie.
Przepraszam.
To wszystko, chłopaki,
przyłączcie się i skończmy z tym.
Do diabła, majorze, robi pan to, co powinien,
ale niech pańska dusza będzie przeklęta i niech Bóg błogosławi Roberta E. Lee.
Jesteśmy oddziałem wewnętrznie podzielonym i obawiam się, że tak zostanie.
Nawet niektórzy z naszych ludzi mają żal do majora.
Ale on ponosi ciężar dowodzenia i nie czuję się na siłach, żeby go oceniać.
Nie jestem jednym z pana żołnierzy.
Nie mogłam znieść obecności tych ludzi i całej tej nienawiści.
- Moge się z panem przejść? - Nie boi się pani tygrysów?
Czy pan jest tym tygrysem, który grasuje w tych górach?
Nie, nie boję się, majorze.
- Ale tu jest ślicznie. - Czy ja tego nie zakłócam?
Nie.
To, co się dzisiaj stało, było okropne.
Wszyscy trochę umarliśmy razem z tym chłopakiem.
Ale być może pan najbardziej.
Dlaczego pani jest tu ze mną?
Zbyt wiele śmierci już widziałam...
i bardzo chciałam poczuć trochę życia,
trochę życia w nas.
Pewnie cię to bardzo martwi, co o tobie myślą twoi ludzie?
Interesuje mnie jak walczą, nie co o mnie myślą.
Dlaczego ta walka jest taka ważna?
Są też inne rzeczy.
Mężczyźni potrafią to zrozumieć. Myślę, że czasem im tego potrzeba.
Prawda jest taka, że tak jest łatwiej.
Zapomnieć o wszystkich problemach, obowiązkach,
czekać, aż ktoś cię nakarmi i powie, co masz robić.
Ale kto tobie ma powiedzieć, co masz robić?
Jeśli wrócisz do Durango, będziesz musiała się ukrywać, prawda?
To nie będzie łatwe, ale nie niemożliwe.
Myślałaś kiedyś o tym, żeby zamieszkać w Stanach Zjednoczonych?
Nie myślę o tym, majorze.
Wyciągnij ją.
Nie mogę. Jest za głęboko. Jest zbyt blisko tętnicy.
Trzeba cię będzie zabrać do lekarza w Durango.
Zostaję z oddziałem.
Przynieś mi trochę whisky i bandaże. Idź już.
Sierżancie, przynieście nosze dla majora.
Dostajesz przepustkę, majorze.
Najwyższy czas.
W zasadzie powinieneś odejść z armii.
Wpadłeś w pułapkę nad rzeką. Dałeś się zaskoczyć jak młokos.
Kazałeś rozstrzelać człowieka, a sam oddaliłeś się od oddziału.
Jak wytłumaczysz fakt przebywania poza chronionym terenem?
Koisz swoje sumienie w ramionach kobiety, majorze?
Kobiety, że tak się wyrażę, o raczej wątpliwej cnocie.
Co ty w ogóle robisz w tym miejscu, Amos?
W Durango jest wielu francuskich żołnierzy.
Nie pokażemy im naszych barw.
- Nie mówię tym językiem. - Ale rozumiesz.
Majorze.
Jest blisko, bardzo blisko.
Jeśli chce pan odciąć mi tę nogę, doktorze, to niech się pan nie trudzi.
Chcę tylko zatamować krew.
Chociaż więcej w niej alkoholu.
Powinien pan zacząć chodzić za siedem dni, a jeździć za dwanaście.
Będę chodził za dwa i jeździł za trzy.
Panie Potts i sierżancie Gomez, możecie teraz dołączyć do oddziału.
Sam wrócę do obozu nad rzeką.
Bez problemu podążę waszymi śladami.
Lepiej nie wychodź na ulicę, Amos.
Nie wyglądasz na Meksykanina.
Nie, to nie ma sensu.
Oni o mnie wiedzą, ci Francuzi.
Tylko czekają, żebym uciekł i zaprowadził ich do oddziału.
Widzę, że nasi francuscy przyjaciele wciąż czekają.
Tequila. Przyniosłaś tequilę?
Prosiłem o coś do picia. To nie wystarczy nawet na splunięcie.
Nie.
Jasne, jest lepiej z dnia na dzień.
Wkrótce będę mógł na niej tańczyć.
Nie wierzysz mi?
Pokażę ci. Chodź.
Panno Covington, mogę prosić do kadryla?
Poczekaj, a zobaczysz.
To wojsko nie tańczy,
nie maszeruje, nie walczy.
Poza tym ostatnim starciem.
Dołączamy do Juaristas w Guaymas.
Przyszłam się upewnić, że żyjesz.
ŻYJĘ'
Tak, widzę.
Powinieneś być ostrożny.
Francuska policja ma podejrzenia co do tego miejsca.
Zaczekaj.
Jeśli kiedykolwiek uda mi się stąd wydostać...
Ta wojna nie będzie trwała wiecznie.
Dla ciebie będzie, majorze.
Nie, ta wojna nie będzie trwała wiecznie.
"Obudź się! Poranek już przepędził noc
"Na niebo rzucił kamień i wypłoszył gwiazdy"
- Co ty tutaj robisz? - Przyszedłem cię uratować.
Szukaliśmy cię całą noc.
- Po co? - Żebym mógł cię osobiście zabić.
To ma jakiś sens.
Oto nasz mały strażnik.
Idziemy, majorze?
Dużo piję, Ben. Wiedziałeś o tym?
To sekret mojego sukcesu. Dużo piję.
Ale wciąż za mało.
Dlaczego pan nie pije, poruczniku Tyreen?
Nigdy się nie zastanawiałeś, kim jesteś?
Byłem już trzema osobami, Amos.
To wystarczy jak na jeden żywot.
- Irlandzkim imigrantem... - Oficerem wydalonym ze służby.
I renegatem Konfederacji.
- Żadnego z nich nie lubię. - Czyż to nie jest zbieg okoliczności?
Zostaw mnie.
Mam rozkazy odpowiednie dla twojego charakteru.
Muszę cię stąd wynieść tylnymi drzwiami.
- Skończ to. - Patrol. Wychodzimy.
Zostawcie mnie wszyscy.
Mamy towarzystwo!
Sierżancie Gomez.
Majorze.
Ognia!
Porucznik Graham zostanie generałem przed trzydziestką.
No już, wstawaj!
- No już! - Ben, na miłość boską, zostaw mnie.
Dlaczego nie, majorze?
I tak nie zasługujesz na śmierć.
Dopóki ten Apacz nie zostanie złapany lub zabity.
30 stycznia. Myśleliśmy, że straciliśmy trzech ludzi w Durango,
ale dwóch z nich wróciło dziś rano i znowu mieliśmy oddział.
- Poruczniku Graham! - Tak jest.
Wyjeżdżając, dałem panu konkretny rozkaz. Nie wypełnił go pan.
Nie, majorze. Oddał mi pan dowództwo.
Od tamtego momentu ja wydawałem rozkazy.
Oczywiście. Zapal sobie cygaro.
Ruszamy, poruczniku.
Uciekaliśmy przed Francuzami i ścigaliśmy Apaczów,
ale czasu było coraz mniej.
Francuskich patroli było coraz więcej, a nam nie udało się zbliżyć do Charriby.
- Kiedy to się stało? - Cztery, może pięć godzin temu.
Charriba mówi, że powinieneś się pojednać ze swoim chrześcijańskim Bogiem,
ponieważ niedługo do niego dołączysz.
Musieliśmy mu zadać nad rzeką więcej ran, niż nam się wydawało.
Teraz trzeba go wykończyć.
Jak dotąd kierował się na zachód.
Za tydzień lub dwa zaatakuje nas w kanionie...
albo nocą nad rzeką.
Kiedy przestaniemy walczyć z tym Indianinem na jego warunkach?
Zaraz.
Od tej chwili kulimy ogony i uciekamy do domu,
- prosto do Rio Grande. - Pozwolisz uciec Charribie?
Powiedzmy, że daję mu równe szanse, poruczniku.
Majorze, ale musimy to dobrze rozegrać.
Najpierw odbijemy na prawo, potem nad rzekę. Musimy się ruszyć.
Jeśli tego nie zrobimy, będzie tam na nas czekał jak teraz.
- Skąd będziemy wiedzieć? - Nie będziemy, dopóki to się nie stanie.
Na konie, poruczniku, ruszamy.
- Odetnij go, Samie. - Ty go odetnij, majorze.
Myślę, że na to zasłużył.
23 marca. Dziś przekonaliśmy się, że Riago był prawdziwym żołnierzem.
Bardzo żałuję, że go podejrzewałem, i jestem pewien, że major też.
18 kwietnia. Uciekliśmy Apaczom i Francuzom,
potem zatoczyliśmy krąg i pojechaliśmy nad rzekę i do domu.
Ludzie byli wściekli, chcieli kontynuować pościg.
I nagle uświadomiliśmy sobie wszyscy, że nie uciekamy od niczego.
zmierzaliśmy ku końcowi naszej wyprawy.
Rzeka znajduje się jakieś półtora kilometra stąd.
To ostatnia szansa, majorze.
Miejsce dobre jak każde inne, żeby to zrobić.
Sierżancie, wypuści pan zwiad odpowiednio daleko,
żeby Apacze zostawili ich w spokoju.
Bez względu na wszystko, strzelajcie tylko w ostateczności.
Zapamiętajcie rozkazy i módlcie się.
Powodzenia, panie Potts.
Kogo tym razem na mnie nasyłasz?
Ognia.
Wygląda teraz na takiego malutkiego.
Był wystarczająco wielki, synu.
Teraz, majorze,
czy nad rzeką w Teksasie?
Myślę, że lepiej będzie teraz, Ben.
Chcecie walczyć, to mam dla was przeciwnika.
Wejdźcie tutaj i zobaczcie.
Zapomnieliśmy o Francuzach, ale oni nie zapomnieli o nas.
Gdzie możemy przekroczyć rzekę?
Jedyne płytkie miejsce jest o jakieś pół dnia marszu, majorze.
Zebrać oddział, poruczniku, wracamy do domu.
- Sierżancie Gomez! - Tak jest.
- Zebrać oddział, ruszamy w tej chwili. - Tak jest.
Gratuluję, majorze.
Wygląda na to, że znalazł pan w końcu prawdziwą wojnę.
- Sierżancie Gomez. - Tak jest.
Niech ludzie zsiądą, ustawią się,
i przygotują na atak frontalny kawalerii konnej.
Nie zaatakują, majorze. Dlaczego mieliby to zrobić?
Utrzymując swoją pozycję, trzymają nas tutaj dla innych.
- Musimy na nich ruszyć. - Ruszymy, kiedy będę gotów.
- Poruczniku Graham. - Tak jest.
- Przygotujcie działo. - Tak jest.
- Działo gotowe. - Simon.
Rozdzielić amunicję.
Spróbujemy pokonać dumę Europy.
Tak jest.
- Ben? - Potrzebuję pięciu ludzi na koniach.
Zaatakuję ich z boku po tym, jak rozbijesz ich szyk.
- Tak jest. - Tak jest.
Poruczniku, pokażcie im barwy.
- Sztandarowy! - Tak jest.
Pokazać barwy.
- Sierżancie Chillum. - Tak jest!
Ustawić celownik na 460 metrów. Wysokość 20...
- Niech będzie 28 stopni. - Gotowe!
Zaczynamy potańcówkę, poruczniku.
1,5 kilometra, może trochę mniej.
Powinni się już zbliżać.
- Sierżancie Gomez. - Tak jest.
- Trębacz da sygnał do wystrzału. - Tak jest.
Towarzysze, do ataku!
Jeśli ktoś wystrzeli przed sygnałem,
przysięgam na Boga, że go zabiję.
Na mój sygnał ruszają konie. Powtarzam, tylko konie.
Na koń.
Uformować szyk nad urwiskiem.
Zbliża się druga fala, Ben. Czekamy na twój sygnał.
Zebrać się wokół mnie!
Majorze, zobaczymy się w Teksasie.
Pewnie, że tak. Trębaczu!
Dundee!
Wszyscy obecni.
Jakie są rozkazy?
Ruszamy, poruczniku, podwójne kolumny.
Podwójne kolumny.
- Szeregowy Ryan! - Tak jest.
- Daj sygnał, synu. - Tak jest.
Naprzód!
19 kwietnia 1865.
Po krótkiej, lecz zaciętej walce 2 francuskimi oddziałami...
przejechaliśmy przez Rio Grande i wjechaliśmy do Stanów Zjednoczonych.
Wersja poszerzona.